Wokół panuje cisza. Od czasu do czasu przerywana rechotem dużych, zielonych, obślizgłych żab, które to wskakują, to wyskakują z przezroczystej toni Biebrzy na któryś z dużych liści grążela żółtego. Kilka krótkich chwil żabiego śpiewania szybko jednak mija i znowu jest bezdźwięcznie. W oddali nasilają się niewyraźne, jakby przytłumione dźwięki. To odgłosy wsi. Słychać rżenie konia oraz stukot metalowych podków, które przytwierdzone do końskich kopyt obijają się o rozgrzany słońcem asfalt. Ale zaraz znowu wszystkie dźwięki - te dalsze i bliższe ustępują, i znowu mogę napawać się najprawdziwszą ciszą, która trwa…Tak jest codziennie, gdy jestem latem w Dolistowie. Chwytam aparat, wsiadam na rower i wysiadam z niego po kilku minutach. Siedzę schowana wśród wysokich trzcin i słucham, co też do powiedzenia ma mi świat przyrody. Czasem milczy, ale wtedy też jest uroczo. W mieście taka głucha chwila jest przecież niemożliwa.