Rok Wiesława Kazaneckiego

Nagroda Literacka – za najlepszą książkę roku – przyznawana jest twórcom, którzy są związani ze środowiskiem literackim Białegostoku lub też się tu urodzili czy zamieszkują albo których twórczość wykazuje związki z miastem i regionem. Nagroda przyznawana jest autorom najlepszych książek, spośród wszystkich gatunków literackich. Z udziału wyłączone są antologie i opracowania.

Członkowie Kapituły Nagrody Literackiej Prezydenta Miasta Białegostoku im. Wiesława Kazaneckiego spośród zgłoszonych pozycji - wybrali pięć, które ubiegać będą się o tytuł najlepszej książki roku.

Wśród nominowanych do 17. edycji Nagrody Literackiej Prezydenta Miasta Białegostoku im. Wiesława Kazaneckiego znalazły się:
„Nowy kwiat cesarza (i pszczoły)” - Ignacy Karpowicz, PIW, Warszawa 2007,
„Tabletki z krzyżykiem”. Pierwsza pomoc w lękach związanych z Bogiem, końcem świata, czyśćcem i duchami. - Szymon Hołownia, Instytut Wydawniczy ZNAK, Kraków 2007,
„Katoniela” - Ewa Madeyska, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2007,
„Skraj”- Dariusz Adamowski, Klub Integracji Twórczych Stowarzyszenie Żywych Poetów”, Brzeg 2007,
„Nie ma mono” - Miłka Malzahn, Wydawnictwo FA-art., Katowice 2007.


W lutym Kapituła - z listy nominacji – wytypuje kandydatów do Nagrody Literackiej i przedłoży swoją opinię do rozpatrzenia Prezydentowi Miasta Białegostoku.

<b>Wiesław Kazanecki</b> – patron nagrody - urodził się 10 stycznia 1939 roku w Białymstoku. Poeta, prozaik, publicysta. Debiutował w 1959 r. Publikował m.in. na łamach Kameny, Kontrastów i Poezji.

Należał do najbardziej charakterystycznych postaci Białegostoku. Zawsze zauważalny, choćby poprzez bardzo wysoką, dwumetrową sylwetkę. Nie mógł ukryć się w tłumie, co w połączeniu z ogromną otwartością, serdecznym uśmiechem czyniło z niego kogoś jedynego w swoim rodzaju, przyjaznego ludziom i światu.

Jego pierwsza książka „Kamień na kamieniu” (1964) przypadła na czasy tzw. polskiej małej stabilizacji. Prawdziwym sukcesem poety okazał się jednak dopiero wydany w 1969 roku tomik „Portret z nagonką”. Krytycy pisali wówczas, że jego wiersze były „świadectwem zmagania się współczesnego poety z zachłanną rzeczywistością, która dawno utraciła swój wymiar etyczny”. Wydano także: „Pejzaże sumienne” (1974), „Cały czas w orszaku” (1978), „Stwórca i kat” (1982), „Śmierć uśmiechu Giocondy” (1983), „Koniec epoki barbarzyńców” (1986 - na prawach rękopisu, 2000), „Na powódź i na wiatr” (1986).

Pośmiertnie zaś ukazały się m.in. jego „List na srebrne wesele” (1989), „Wiersze ostatnie” (1991), „Wiersze” (1994), „Listy Wiesława Kazaneckiego do Wilhelma Przeczka” (2000), „Oswoić szczura w Berlinie Zachodnim (zapiski 14 dni października 1987 roku)” (2001).
Zmarł 1 lutego 1989 roku. (Źródło: Wrota Podlasia)