"Jan Leończuk jest poetą w najlepszym znaczeniu tego słowa. Jego "życiopisanie" polega na umiejętności wydobywania z każdej zwyczajnej, codziennej sytuacji najczystszej poezji, stwarzającej nowe światy, a nie rejestrującej rzeczywistość, na wskazywaniu liryzmu i wzruszeń ukrytych pod maską zwykłości świata. [...] Liryka Jana Leończuka to nieustanne pytania o sens ludzkiej egzystencji, o wartości; to stale ten sam wielowątkowy i wielotytułowy poemat o zagadce bycia człowieka w świecie."

[Teresa Zaniewska, "Czas przeszły zatrzymany", ze wstępu
w: "Zapomniałem was drzewa moje", Olsztyn 2000]