Radio Białystok | Magazyny | Podróże po kulturze | Przegląd nowości filmowych Miłki Malzahn. Na co warto wybrać się do kina?

Przegląd nowości filmowych Miłki Malzahn. Na co warto wybrać się do kina?

Przyznaję, że mam słabość do dmuchawców. Dla ich ulotności, że tak powiem, piękna i tego, co mogą symbolizować. A możliwości jest nieskończenie wiele ;). I dlatego zwracam uwagę kinolubów na cudownie kojącą animację.

Zaczyna się dramatycznie, nuklearnie i końcem ziemi, a potem... to już przygoda. Nie tylko dla tych dmuchawców, które przetrwały.

Ten wyjątkowo kojący, chwytający za serce film animowany łączy oszałamiające zbliżenia natury z niezwykłą animacją, która sprawia, że trawa, mech i nasiona stają się pełnoprawnymi bohaterami. To przypomnienie, że natura nie jest tylko dekoracją naszych działań. Że wszystko, co małe i pozornie nieistotne, ma swoje znaczenie. Że najmniejsze źdźbło trawy potrafi wzruszyć do łez, a naszą siłą jest wspólnota ze światem istot żywych i odpowiedzialność za planetę.

„Dmuchawce”, nagrodzone w Cannes Nagrodą FIPRESCI i wyróżnione przez jury w Annecy, stworzone przez twórców „Mikrokosmosu”, z dźwiękiem Nicholasa Beckera, laureata Oscara za „Sound of Metal”, to propozycja dla kinomanów, miłośników natury i tych, którzy w kinie szukają ukojenia.

Natura to niesamowity teatr. Tymczasem za równie niezwykły teatr, choć zupełnie odmienny od naszych europejskich ścieżek, uważam japońską sztukę aktorską kabuki. To zarazem egzotyka i niezwykle silne emocje, a więc coś głęboko uniwersalnego - ludzkiego.

Nominowane do Oscara „Kokuho” to monumentalna opowieść o poświęceniu, pasji i dążeniu do doskonałości, opowiedziana w przepięknej oprawie wizualnej. Wygodne życie nastoletniego syna przywódcy yakuzy kończy się, gdy jego rodzice giną w zamachu. Chłopiec trafia pod opiekę słynnego aktora, granego przez Kena Watanabe, który dostrzega w nim sceniczny talent. Tak zaczyna się katorżniczy trening i braterska rywalizacja z synem mentora – droga na szczyt, okupiona bólem, ambicją i ceną, jaką płaci się za wielkość.

„Kokuho” to wzruszająca historia człowieka pochłoniętego przez własne ambicje, która zachwyciła miliony widzów na całym świecie. To podróż przez drugą połowę XX wieku, powalająca pięknem dialogów i krajobrazów. Film miał premierę na MFF w Cannes, został okrzyknięty japońskim filmem roku i wybrany tamtejszym kandydatem do Oscara. Trzy godziny w innym świecie – i naprawdę warto się skusić, choć to kino niszowe, stworzone dla miłośników Japonii i opowieści, które nie spieszą się z emocjami.

A teraz coś elektryzującego, absolutny mainstream. Twórcy „Bohemian Rhapsody”, biografii Freddiego Mercury’ego, wracają z opowieścią o kolejnym muzycznym micie. Od środy w Heliosach zobaczymy film „Michael”.

To biograficzna opowieść w reżyserii Antoine’a Fuquy. W rolę Króla Popu wciela się jego bratanek, Jaafar Jackson, pokazując życie artysty od czasów Jackson 5 po największe solowe sukcesy. Film ma odsłonić zarówno prywatne, jak i zawodowe oblicze legendy. Na potrzeby produkcji odrestaurowano park rozrywki na słynnym ranczu Neverland, a także wiernie odtworzono sklep Tower Records z czasów premiery albumu „Off the Wall”.

W filmie „Michael” pada zdanie: „Wierzę, że muzyka może zmienić świat”. Tak mówił sam artysta w wywiadach. I zostaje pytanie: czy rzeczywiście mu się to udało? Patrząc na jego karierę, ale też na dramatyczny koniec życia, można odpowiedzieć tylko: częściowo, boleśnie, tragicznie. Jedno jest pewne – muzyka została. Nadal niesie ten sam błysk geniuszu, ale też wyczuwalny palec nowoczesnego myślenia o sztuce, obrazie i marketingu.

Zanim więc wybierzemy się na ten film, warto przypomnieć sobie także „Moonwalkera” – niezwykłe połączenie teledysków, filmu science-fiction i materiałów koncertowych. Choć nie jest to typowy film fabularny, stał się kultową pozycją dla fanów „Króla Popu”. Powstał jako element promocji albumu „Bad”, a z początkowej krótkiej antologii teledysków rozrósł się do pełnego metrażu.

I teraz tak: dmuchawce pośród radioaktywnych ruin, japoński teatr kabuki i Michael Jackson mogą brzmieć jak zupełnie inne galaktyki. A jednak we wszystkich tych historiach chodzi o to samo – o scenę. Raz jest nią pole po katastrofie, raz deski teatru, raz gigantyczna estrada pod gołym niebem. Wszędzie pojawia się pytanie: co nas jeszcze porusza, co nas łączy, co ratuje przed rozpadem?

Ulotny puch dmuchawców, precyzyjny makijaż aktora kabuki, perfekcyjnie dopięty moonwalk – to tylko różne kostiumy tej samej tęsknoty za pięknem, sensem i zachwytem. A kino ma tę miłą właściwość, że pozwala nam na chwilę wejść na czyjąś scenę i sprawdzić, czy w tym obcym świecie też bije znajome nam serce.