Radio Białystok | Magazyny | Powieść tygodnia | Ostatnia Kossakówna i jej świat natury. Wiosenne gawędy Simony Kossak
"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 1"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 2"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 3"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 4"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 5"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 6"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 7"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 8"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 9"Dlaczego w trawie piszczy?" Wiosenne Gawędy Simony Kossak - odc. 10Częstym problemem przy wyświetlaniu playera jest używanie Adblocka.
Dłuższe dźwięki na niektórych wersjach przeglądarki Chrome są ucinane.
Profesor Simona Kossak - ostatnia Kossakówna. Córka Jerzego, wnuczka Wojciecha, prawnuczka Juliusza - trzech malarzy rozmiłowanych w polskim krajobrazie i historii. Bratanica Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i Magdaleny Samozwaniec. Miała być synem i czwartym Kossakiem. Tak jak przodkowie - dźwigać sztalugi i znane nazwisko. Wybrała jednak inną drogę i pędzle zamieniła na ostępy.
Przez ponad 30 lat dzieliła życie z naturą w pozbawionej prądu i wody leśniczówce Dziedzinka w Puszczy Białowieskiej. W jej domu sarna sypiała na kanapie, dzik żebrał o smakołyki, a kruk-rozrabiaka kradł gościom klucze. Simona nie tylko badała przyrodę - ona się w nią wsłuchiwała. Odcięła się od oczekiwań artystycznego rodu Kossaków, by zostać "psychologiem zwierząt".
Była naukowczynią, ekolożką, autorką nagradzanych filmów i audycji radiowych. Przez lata gościła na antenie naszej rozgłośni, opowiadając o przyrodzie w sposób barwny i czuły. Aktywnie działała na rzecz najstarszego lasu w Europie. Uważała, że należy żyć prosto i blisko przyrody.
Na przełomie marca i kwietnia chcemy przypomnieć jej Wiosenne Gawędy "Co w trawie piszczy?", by w codziennym zabieganiu znaleźć odrobinę spokoju i zachwytu nad światem, który budzi się obok nas... Profesor Simona Kossak uczy patrzeć głębiej, czuć mocniej i rozumieć przyrodę.
"Dlaczego w trawie piszczy?" - najpiękniejsze lekcje empatii i uważności codziennie w Polskim Radiu Białystok o 5:40 9:40 i 22:40.
Przeszłość Karkonoszy znów daje o sobie znać w porywającej opowieści o zapomnianym schronisku i hotelu z mroczną tajemnicą. Fabuła "Schroniska, które zostało zapomniane" Sławka Gortycha rozwija się na trzech fascynujących płaszczyznach czasowych, tworząc misterną sieć powiązań, która trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony.
"Lewandowski. Prawdziwy" Sebastiana Staszewskiego to historia drogi na szczyt jednego z najwybitniejszych napastników w dziejach piłki nożnej, a jednocześnie opowieść o ludzkich słabościach, błędach, konfliktach i brudnej stronie sportu na najwyższym poziomie.
"Szklane koraliki" Agnieszki Rynkowskiej to debiut prozatorski autorki. Zbiór 19 opowiadań, wydanych przez Książnice Podlaską. To literacka próba zrozumienia ludzi - pięknych i kruchych.
To znacznie więcej niż opowieść o podróży w czasie. To misternie utkana intryga, w której przeszłość i przyszłość tworzą pętlę niemożliwą do rozwiązania.
Każdy ma swoją historię, własną drogę do przejścia i czas, kiedy musi podjąć decyzję o zmianie... by zacząć życie od nowa.
Ta opowieść zaczyna się w wigilię i w wigilię się kończy. Nie oznacza to jednak, że akcja rozgrywa się wyłącznie w świątecznej atmosferze przy wigilijnym stole.
Akcja powieści rozgrywa się w Białymstoku. Główna bohaterka - Magda - dowiaduje się, że jej ukochany odchodzi do innej. W takiej sytuacji trudno się pozbierać i poukładać wszystko na nowo.
"Życiorys pisany przez historię" to tytuł książki oraz pierwszego audiobooka, które zostały wydane przez Muzeum Pamięci Sybiru w Białymstoku. Treścią publikacji są osobiste wspomnienia pułkownika Romualda Lipińskiego, Sybiraka oraz żołnierza Armii Andersa i weterana walk pod Monte Cassino.
Witold nie żyje. To już pewne. Ale zamiast podążyć w stronę światła, tkwi w swoim ulubionym fotelu i obserwuje, jak życie toczy się dalej - niestety, bez niego.
