Trzy lata więzienia za nieumyślne spowodowanie śmierci po ciosie w twarz

Sąd odwoławczy uznał za prawidłową kwalifikację pierwszej instancji, że nie doszło do pobicia skutkującego zgonem, lecz do nieumyślnego spowodowania śmierci. Jedynie uzupełnił tę kwalifikację o spowodowanie obrażeń twarzy po uderzeniu pięścią, ale nie wpłynęło to na wymiar kary.

Skazany ma też zapłacić bliskim ofiary łącznie ok. 200 tys. zł zadośćuczynienia.

Apelacje składały obie strony. Prokuratura chciała powrotu do przyjętej w akcie oskarżenia kwalifikacji prawnej spowodowania poważnych obrażeń skutkujących zgonem. Jej wnioski poparli też bliscy zmarłego - oskarżyciele posiłkowi. Obrona chciała uniewinnienia lub łagodniejszej kary, w tym niższego zadośćuczynienia.

Oskarżony i ofiara dobrze się znali

Oskarżony i ofiara dobrze się znali. We wrześniu 2023 r. razem pojechali do lasu w podbiałostockiej wsi Halickie. Jak wyjaśniał w śledztwie i podczas procesu w pierwszej instancji oskarżony, znajomy miał mu oddać pieniądze w ramach rozliczeń za zakup samochodu. Rzekomo miał je tam zakopane.

Gdy do zwrotu pieniędzy nie doszło, zdenerwowany raz uderzył go pięścią w twarz. Kolega upadł, uderzając głową i plecami o twarde podłoże, doznając m.in. stłuczenia głowy, masywnego krwawienia wewnętrznego i obrzęku mózgu, co doprowadziło do zgonu.

Prokuratura zakwalifikowała to jako spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, którego skutkiem była śmierć. Groziło za to od pięciu lat więzienia do dożywocia.

Oskarżony przyznał się do zadania ciosu, ale nie do spowodowania tak poważnych obrażeń.

Uderzyłem go raz. On przy mnie nie upadł i nie uderzył głową, jak opisuje to prokuratura. I nie wiem, czy to się wydarzyło później, czy on zemdlał. Ja go uderzyłem raz, gdy odchodziłem, on żył, nie wiem, jak to się stało – powiedział oskarżony w trakcie procesu przed sądem okręgowym.

W rozprawie odwoławczej nie brał udziału, nie był też na wyroku sądu apelacyjnego.

– Ustalenia, że oskarżony uderzył w twarz pokrzywdzonego i że doszło wówczas do upadku, są jednoznaczne i niebudzące wątpliwości – uznał sąd apelacyjny. – Nie ma innego logicznego wytłumaczenia – mówił w uzasadnieniu wyroku sędzia Grzegorz Skrodzki. Przywoływał apelację obrońców, którzy sugerowali, że do upadku bezpośrednio po zadaniu ciosu nie doszło, a co było potem – nie wiadomo.

W ocenie sądu nie można jednak przyjąć, że sprawca miał co najmniej zamiar ewentualny spowodowania ciężkich obrażeń.

Nie ma wątpliwości, że oskarżony nie chciał zabić, wydarzyła się tragedia, której przyczyną był jeden cios – powiedział sędzia.

Wyjaśniał, że choć trudno było przewidzieć taki skutek, to cios nie był przypadkowy i dość silny i – jak to ujął sąd – wskutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach – do tego zdarzenia jednak doszło.

Jest związek przyczynowo-skutkowy między zadanym ciosem a śmiercią, ponieważ ten cios zainicjował sytuację związaną z upadkiem – uzasadniał sędzia Skrodzki.

W polskiej tradycji sytuacja, kiedy to rodzice chowają dziecko, jest przejawem traumatycznej sytuacji, której nikt nie przewiduje w swoim życiu. Tak się w Polsce mówi, że to dzieci powinny chować rodziców, a nie odwrotnie – mówił sędzia, zwracając się do bliskich ofiary.

Sąd odwoławczy przyznał, podobnie jak pierwsza instancja, że kłótnia dotyczyła rozliczenia nie za samochód, lecz za narkotyki.

źródło: PAP | red: pp